salonun kendi tarihi
Bina: Sinemadan Tango Evine
Cerrito 570, bir sahneye ev sahipliği yapmadan önce onlarca yıl boyunca bir sinema perdesine ev sahipliği yaptı — nelerin özgün kaldığı, nelerin değiştiği ve perdenin üzerinde hâlâ neyin durduğu.
Müsaitlik durumunu kontrol edin ↗Bina, iki tarihte
| As the Cine Metro | As Tango Porteño | |
|---|---|---|
| Opened | 4 October 1956 | daha sonra, restore edilmiş bir tango tiyatrosu olarak |
| Built for | Amerikan stüdyosu Loew's | a nightly tango production |
| Architect | Alberto Bourdon (Belçika doğumlu) | — |
| What's original | kemerli sahne çerçevesi, balkonlar, sahnenin üzerindeki kabartma | aynı özellikler, bu kez canlı bir gösteri için aydınlatılmış |
Loew's için inşa edilmiş bir sinema
Cerrito 570'teki bina, 4 Ekim 1956'da Cine Metro adıyla açıldı; MGM'nin arkasındaki Amerikan stüdyosu Loew's Inc. için inşa edilmişti ve o dönemde Buenos Aires'te hâlâ aynı şehir merkezi izleyicisi için yarışan düzinelerce tek salonlu sinema vardı. Belçika doğumlu mimar Alberto Bourdon tarafından tasarlandı; Bourdon'un Buenos Aires'teki diğer işleri arasında Avenida Corrientes üzerindeki Art Deco üslubundaki Cine-Teatro Ópera da yer alır ve bu yapı yirmi yıl önce, 1936'da inşa edilmiştir — ayrı bir bina olup bununla kolayca karıştırılabilir, çünkü her ikisi de Bourdon'un tasarım imzasını ve benzer bir Art Deco sözlüğünü taşır. Bourdon'un Buenos Aires'teki iki projesi — bu bina ve Cine-Teatro Ópera — şehrin sinema tarihi üzerine gündelik yazılarda kolayca birbirine karıştırılır; bu nedenle bazı tanıtım materyallerinde bu binanın tarihi 1956 yerine 1930'lar olarak yanlış verilir.
Salonun sinema olarak nasıl göründüğü
Sinema yıllarında Cine Metro, parterde ve iki balkon katında yaklaşık 2.500 kişi alıyordu. Perdesinin 20'ye 12 metre olduğu bildirilmişti; görkemli şehir merkezi sinema sarayları çağı için inşa edilmişti. 1980'ler ve 1990'lar boyunca, çok salonlu sinemalar izleyicilerini alırken Buenos Aires merkezindeki büyük tek salonlu sinemalar birbiri ardına kapandı. Cine Metro önce birkaç daha küçük salona bölündü, sonra kapılarını tamamen kapattı.
Neden bir tiyatro değil de sinema olarak tasarlandı
Salonun hiçbir yanı sahne gösterimi düşünülerek inşa edilmemişti — eğimli parter, kademeli balkonlar ve derin sahne kemeri bir perdeyi çerçevelemek için yapılmıştı; canlı bir orkestra ve dans pisti için değil. Mekânı sıra dışı bir gösteri alanı yapan da kısmen budur: görüş hatları, akustik ve salonun salt ölçeği, binadan onlarca yıl sonra gelen bir prodüksiyon için yeniden tasarlanmak yerine yeniden işlevlendirilmiş sinema dönemi kararlarıdır. Binanın ölçeği, küçük ve samimi bir tango salonu yerine kalabalık kadrolu bir prodüksiyona uygun olmasının bir nedenidir — bu iki format çok farklı mekânlar gerektirir.
Sinema yıllarından sonra ne oldu
Binanın sonraki yaşamı, iç mekânından daha iyi belgelenmiştir. Salon 1984'te üç daha küçük odaya bölündü, sinema 2005'te kapandı ve binada 2009'da tango temalı bir otel açıldı. Bu tür alçı kabartmalar, yirminci yüzyıl ortası Latin Amerika sinema mimarisinin yaygın bir özelliğiydi; ancak bu sahnenin üzerindeki belirli figürler — aralarında film makaraları da var — daha genel klasik motifler yerine doğrudan sinemaya gönderme yapması bakımından sıra dışıdır.
Kapalı sinemadan açık tiyatroya
Bina, 2000'li yıllarda bir otel grubunun mülkü satın alarak bloğun bir bölümünü otele dönüştürmesiyle bir değişim daha geçirdi; özgün oditoryum otele dahil edilmek yerine aynı binanın içinde ayrı bir mekân olarak kaldı. Oditoryumun özellikle tango mekânı olarak yeniden açıldığı kesin yıl, bağımsız olarak doğrulanabilecek hiçbir yerde yayımlanmamıştır; bu nedenle bunu sinemanın kapanışından birkaç yıl sonra gerçekleşen bir restorasyon olarak değerlendirmek, sabit ve kaynaklı bir tarih olarak görmekten daha doğru olur. Yakındaki otel dönüşümü, bloğun bugün geceleyen konuklarla tiyatro izleyicilerini bir araya getirdiği anlamına geliyor; 1956'da yalnızca sinema olarak inşa edilen özgün bina hiçbir zaman böyle bir kombinasyon için tasarlanmamıştı.
Tek adres, iki bambaşka gece
Sonuç, ne özel olarak inşa edilmiş bir akşam yemeği tiyatrosu ne de dönüştürülmüş bir depo ya da avlu gibi görünen bir mekân — ki Buenos Aires'te bir tango gecesi için en yaygın iki biçim bunlardır. Belçika tasarımı, yirminci yüzyıl ortasından kalma bir Amerikan stüdyo sineması; ömrünün ikinci yarısını film makaraları çevirerek, son yıllarını ise aynı duvarlar, kemerler ve balkonlar içinde canlı bir tango gösterisi sahneleyerek geçirmiş. Tango gösterisinin tam olarak hangi yıl başladığı bilinmese de, binanın iki kimliği — önce sinema, sonra tiyatro — zaman içinde birbirine o kadar yakın duruyor ki, ziyaretçiler hâlâ personele burada hâlâ film izlemenin mümkün olup olmadığını soruyor.