η ίδια η ιστορία του χώρου
Το Κτίριο: Από Κινηματογράφος σε Σπίτι του Τάνγκο
Το Cerrito 570 στέγαζε μια κινηματογραφική οθόνη για δεκαετίες προτού στεγάσει μια σκηνή — τι παραμένει αυθεντικό, τι έχει αλλάξει έκτοτε και τι βρίσκεται ακόμη εκεί ψηλά, πάνω από την αυλαία.
Έλεγχος διαθεσιμότητας ↗Το κτίριο, σε δύο ημερομηνίες
| Ως Cine Metro | Ως Tango Porteño | |
|---|---|---|
| Εγκαίνια | 4 Οκτωβρίου 1956 | αργότερα, ως αναστηλωμένο θέατρο τάνγκο |
| Χτίστηκε για | το αμερικανικό στούντιο Loew's | μια νυχτερινή παραγωγή τάνγκο |
| Αρχιτέκτονας | Alberto Bourdon (βελγικής καταγωγής) | — |
| Τι είναι πρωτότυπο | η τοξωτή σκηνή, τα μπαλκόνια, το ανάγλυφο πάνω από τη σκηνή | τα ίδια χαρακτηριστικά, τώρα φωτισμένα για μια ζωντανή παράσταση |
Ένας κινηματογράφος χτισμένος για την Loew's
Το κτίριο στη διεύθυνση Cerrito 570 άνοιξε ως Cine Metro στις 4 Οκτωβρίου 1956, χτισμένο για λογαριασμό της Loew's Inc., του αμερικανικού στούντιο πίσω από τη MGM, σε μια εποχή που το Μπουένος Άιρες είχε ακόμη δεκάδες κινηματογράφους μίας αίθουσας να ανταγωνίζονται για το ίδιο κοινό του κέντρου. Σχεδιάστηκε από τον βελγικής καταγωγής αρχιτέκτονα Alberto Bourdon, του οποίου άλλα έργα στο Μπουένος Άιρες περιλαμβάνουν το Art Deco Cine-Teatro Ópera στη Avenida Corrientes, χτισμένο δύο δεκαετίες νωρίτερα, το 1936 — ένα ξεχωριστό κτίριο, εύκολα συγχέεται με αυτό, καθώς και τα δύο φέρουν την αρχιτεκτονική υπογραφή του Bourdon και ένα παρόμοιο Art Deco λεξιλόγιο. Τα δύο έργα του Bourdon στο Μπουένος Άιρες — αυτό και το Cine-Teatro Ópera — συγχέονται εύκολα σε περιστασιακά κείμενα για την κινηματογραφική ιστορία της πόλης, γεγονός που εξηγεί πιθανώς γιατί ορισμένα διαφημιστικά κείμενα χρονολογούν εσφαλμένα αυτό το συγκεκριμένο κτίριο στη δεκαετία του 1930 αντί του 1956.
Πώς έμοιαζε το δωμάτιο ως κινηματογράφος
Ως κινηματογράφος μίας αίθουσας, το Cine Metro φιλοξενούσε περίπου 2.500 θεατές στις πλατείες και στα δύο επίπεδα εξώστη, με οθόνη που αναφέρεται στα 20 επί 12 μέτρα — μια κλίμακα φτιαγμένη για την εποχή των μεγάλων κινηματογραφικών ανακτόρων του κέντρου, όχι για το multiplex που τελικά θα το αντικαθιστούσε. Κινηματογράφοι αυτού του μεγέθους και αυτής της μορφής σε όλο το κέντρο του Μπουένος Άιρες άρχισαν να κλείνουν στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990, καθώς τα συγκροτήματα πολλαπλών αιθουσών κατέκτησαν την αγορά, και η δική του πορεία ως αίθουσας μίας οθόνης έληξε με τη μετατροπή του σε μικρότερη μορφή πολλαπλών αιθουσών προτού κλείσει οριστικά. Ένας κινηματογράφος μίας αίθουσας 2.500 θέσεων ήταν, με τα δεδομένα της εποχής του, ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογράφους του κέντρου της πόλης και όχι ένας χώρος γειτονικής κλίμακας.
Γιατί ένας κινηματογράφος, όχι ένα θέατρο ειδικά κατασκευασμένο
Τίποτα στο δωμάτιο δεν είχε σχεδιαστεί με γνώμονα ένα θεατρικό σόου — οι κεκλιμένες θέσεις, τα κλιμακωτά μπαλκόνια και το βαθύ προσκήνιο είχαν κατασκευαστεί για να πλαισιώνουν μια οθόνη, όχι μια ζωντανή ορχήστρα και μια πίστα χορού. Αυτό είναι εν μέρει που κάνει τον χώρο ασυνήθιστο ως venue: οι οπτικές γραμμές, η ακουστική και η ίδια η κλίμακα της αίθουσας είναι όλα αποφάσεις της εποχής του κινηματογράφου, που επαναχρησιμοποιήθηκαν αντί να ανασχεδιαστούν, για μια παραγωγή που έφτασε δεκαετίες αφότου χτίστηκε το κτίριο. Η κλίμακα του κτιρίου είναι μέρος του λόγου που ταιριάζει σε μια παραγωγή με μεγάλο καστ παρά σε μια μικρή, οικεία αίθουσα tango — οι δύο μορφές χρειάζονται πολύ διαφορετικούς χώρους.
Τι είναι ακόμα ορατό από τα χρόνια του κινηματογράφου
Η πιο καθαρή σωζόμενη μαρτυρία είναι το ανάγλυφο Art Deco πάνω από τη σκηνή — μορφές από γύψο και μοτίβα φιλμικών ταινιών ενσωματωμένα στην αψίδα, τοποθετημένα εκεί για το κοινό ενός κινηματογράφου και ποτέ δεν αφαιρέθηκαν. Τα μέτωπα του εξώστη και το γενικό σχήμα της αίθουσας, αψίδες, πολυέλαιοι και όλα τα υπόλοιπα, είναι επίσης αυθεντικά της κατασκευής του 1956 και δεν προστέθηκαν για το σόου τάνγκο· αυτό που άλλαξε είναι η ίδια η σκηνή, και ό,τι συμβαίνει πάνω της. Γύψινα ανάγλυφα αυτού του είδους ήταν κοινό χαρακτηριστικό της λατινοαμερικανικής κινηματογραφικής αρχιτεκτονικής στα μέσα του αιώνα, αν και οι συγκεκριμένες μορφές πάνω από αυτή τη σκηνή — ανάμεσά τους και φιλμικές ταινίες — είναι ασυνήθιστες καθώς παραπέμπουν άμεσα στον κινηματογράφο αντί σε πιο γενικά κλασικά μοτίβα.
Από κλειστό σινεμά σε ανοιχτό θέατρο
Το ευρύτερο κτίριο πέρασε από μια ακόμη αλλαγή τη δεκαετία του 2000, όταν ένας όμιλος ξενοδοχείων αγόρασε το ακίνητο για να μετατρέψει μέρος του οικοδομικού τετραγώνου σε ξενοδοχείο, αφήνοντας το αρχικό αμφιθέατρο ως ξεχωριστό χώρο μέσα στο ίδιο κτίριο αντί να το ενσωματώσει στο ξενοδοχείο αυτό καθαυτό. Το ακριβές έτος που το αμφιθέατρο άνοιξε ξανά ειδικά ως χώρος tango δεν αναφέρεται πουθενά με ανεξάρτητα επαληθεύσιμη πηγή, οπότε αξίζει να το αντιμετωπίζουμε ως μια αποκατάσταση μερικά χρόνια μετά το κλείσιμο του σινεμά παρά ως μια σταθερή, τεκμηριωμένη ημερομηνία. Η μετατροπή του ξενοδοχείου σε κοντινή απόσταση σημαίνει ότι το οικοδομικό τετράγωνο σήμερα συνδυάζει διανυκτερεύοντες επισκέπτες με θεατές, έναν συνδυασμό γύρω από τον οποίο το αρχικό κτίριο του 1956, χτισμένο αποκλειστικά ως σινεμά, δεν σχεδιάστηκε ποτέ.
Μία διεύθυνση, δύο εντελώς διαφορετικές βραδιές εξόδου
Το αποτέλεσμα είναι μια αίθουσα που δεν μοιάζει ούτε με σκοπίμως σχεδιασμένο dinner theatre ούτε με μετασκευασμένη αποθήκη ή αυλή — τις δύο πιο συνηθισμένες μορφές για μια βραδιά tango στο Μπουένος Άιρες. Είναι ένας κινηματογράφος αμερικανικού στούντιο στα μέσα του αιώνα, βελγικού σχεδιασμού, που πέρασε το δεύτερο μισό της ζωής του προβάλλοντας φιλμ και τα πιο πρόσφατα χρόνια φιλοξενώντας μια ζωντανή παραγωγή tango μέσα στους ίδιους τοίχους, τις ίδιες αψίδες και τα ίδια μπαλκόνια. Όποιο κι αν είναι το ακριβές έτος που ξεκίνησε το σόου tango, οι δύο ταυτότητες του κτιρίου — σινεμά, μετά θέατρο — βρίσκονται τόσο κοντά χρονικά που οι επισκέπτες ρωτούν ακόμη μερικές φορές το προσωπικό αν είναι ακόμα δυνατόν να παρακολουθήσουν ταινία εκεί.