η ιστορία της ίδιας της αίθουσας
Το Κτίριο: Από Κινηματογράφος σε Σπίτι του Τάνγκο
Η Cerrito 570 φιλοξενούσε κινηματογραφική οθόνη για δεκαετίες πριν φιλοξενήσει σκηνή — τι είναι αυθεντικό, τι έχει αλλάξει από τότε και τι παραμένει εκεί πάνω, πάνω από την αυλαία.
Έλεγχος διαθεσιμότητας ↗Το κτίριο, σε δύο ημερομηνίες
| As the Cine Metro | As Tango Porteño | |
|---|---|---|
| Opened | 4 October 1956 | αργότερα, ως αναστηλωμένο θέατρο τάνγκο |
| Built for | το αμερικανικό στούντιο Loew's | μια νυχτερινή παραγωγή τάνγκο |
| Architect | Alberto Bourdon (βελγικής καταγωγής) | — |
| What's original | το τοξωτό προσκήνιο, τα μπαλκόνια, το ανάγλυφο πάνω από τη σκηνή | τα ίδια χαρακτηριστικά, τώρα φωτισμένα για μια ζωντανή παράσταση |
Ένας κινηματογράφος χτισμένος για την Loew's
Το κτίριο στην οδό Cerrito 570 άνοιξε ως Cine Metro στις 4 Οκτωβρίου 1956, χτισμένο για λογαριασμό της Loew's Inc., του αμερικανικού στούντιο πίσω από τη MGM, σε μια εποχή που το Μπουένος Άιρες είχε ακόμη δεκάδες αίθουσες με μία μόνο οθόνη να ανταγωνίζονται για το ίδιο κοινό του κέντρου. Σχεδιάστηκε από τον βελγικής καταγωγής αρχιτέκτονα Alberto Bourdon, του οποίου άλλα έργα στο Μπουένος Άιρες περιλαμβάνουν το Art Deco Cine-Teatro Ópera στη λεωφόρο Avenida Corrientes, χτισμένο δύο δεκαετίες νωρίτερα, το 1936 — ένα ξεχωριστό κτίριο, εύκολα συγχέεται με αυτό, καθώς και τα δύο φέρουν την αρχιτεκτονική υπογραφή του Bourdon και ένα παρόμοιο Art Deco λεξιλόγιο. Τα δύο έργα του Bourdon στο Μπουένος Άιρες — αυτό και το Cine-Teatro Ópera — συγχέονται εύκολα σε περιστασιακά κείμενα για την ιστορία του κινηματογράφου της πόλης, γεγονός που πιθανώς εξηγεί γιατί ορισμένα διαφημιστικά κείμενα χρονολογούν λανθασμένα αυτό το συγκεκριμένο κτίριο στη δεκαετία του 1930 αντί του 1956.
Πώς έμοιαζε το δωμάτιο ως κινηματογράφος
Στα χρόνια της αίγλης του ως κινηματογράφος, το Cine Metro φιλοξενούσε περίπου 2.500 θεατές στην πλατεία και σε δύο επίπεδα εξώστη. Η οθόνη του, σύμφωνα με αναφορές, είχε διαστάσεις 20 επί 12 μέτρα, φτιαγμένη για την εποχή των μεγάλων κινηματογραφικών ανακτόρων του κέντρου. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1980 και του 1990, οι μεγάλες αίθουσες με μία μόνο οθόνη στο κέντρο του Μπουένος Άιρες έκλειναν η μία μετά την άλλη, καθώς τα multiplex κέρδιζαν το κοινό τους. Το Cine Metro αρχικά χωρίστηκε σε αρκετές μικρότερες αίθουσες και αργότερα έκλεισε οριστικά τις πόρτες του.
Γιατί ένας κινηματογράφος, όχι ένα θέατρο ειδικά κατασκευασμένο
Τίποτα στο χώρο δεν είχε σχεδιαστεί με γνώμονα ένα θεατρικό σόου — οι κεκλιμένες θέσεις, τα κλιμακωτά μπαλκόνια και το βαθύ προσκήνιο είχαν κατασκευαστεί για να πλαισιώνουν μια οθόνη, όχι μια ζωντανή ορχήστρα και μια πίστα χορού. Αυτό είναι εν μέρει που κάνει τον χώρο ασυνήθιστο ως venue: οι οπτικές γραμμές, η ακουστική και η ίδια η κλίμακα της αίθουσας είναι αποφάσεις της εποχής του κινηματογράφου, που επαναχρησιμοποιήθηκαν αντί να ανασχεδιαστούν, για μια παραγωγή που έφτασε δεκαετίες αφότου χτίστηκε το κτίριο. Η κλίμακα του κτιρίου είναι μέρος του λόγου που ταιριάζει σε μια παραγωγή με μεγάλο καστ παρά σε μια μικρή, intimate αίθουσα tango — οι δύο μορφές χρειάζονται πολύ διαφορετικούς χώρους.
Τι συνέβη μετά τα χρόνια του κινηματογράφου
Η μετέπειτα ζωή του κτιρίου είναι καλύτερα τεκμηριωμένη από το εσωτερικό του. Η αίθουσα χωρίστηκε σε τρία μικρότερα δωμάτια το 1984, ο κινηματογράφος έκλεισε το 2005 και το 2009 άνοιξε στο κτίριο ένα ξενοδοχείο με θέμα το τάνγκο. Ανάγλυφα από γύψο αυτού του είδους ήταν σύνηθες χαρακτηριστικό της λατινοαμερικανικής κινηματογραφικής αρχιτεκτονικής στα μέσα του αιώνα, αν και οι συγκεκριμένες μορφές πάνω από αυτή τη σκηνή — ανάμεσά τους και φιλμ — είναι ασυνήθιστες, καθώς παραπέμπουν απευθείας στον κινηματογράφο αντί σε πιο γενικά κλασικά μοτίβα.
Από κλειστός κινηματογράφος σε ανοιχτό θέατρο
Το ευρύτερο κτίριο πέρασε από μια ακόμη αλλαγή τη δεκαετία του 2000, όταν ένας όμιλος ξενοδοχείων αγόρασε το ακίνητο για να μετατρέψει μέρος του οικοδομικού τετραγώνου σε ξενοδοχείο, αφήνοντας το αρχικό αμφιθέατρο ως ξεχωριστό χώρο μέσα στο ίδιο κτίριο αντί να το ενσωματώσει στο ξενοδοχείο. Το ακριβές έτος που το αμφιθέατρο άνοιξε ξανά ειδικά ως χώρος τάνγκο δεν δημοσιεύεται πουθενά ανεξάρτητα επαληθεύσιμο, οπότε αξίζει να το αντιμετωπίζουμε ως αποκατάσταση μερικά χρόνια μετά το κλείσιμο του κινηματογράφου παρά ως σταθερή, τεκμηριωμένη ημερομηνία. Η μετατροπή του ξενοδοχείου δίπλα σημαίνει ότι το τετράγωνο σήμερα συνδυάζει διανυκτερεύοντες επισκέπτες με θεατές, έναν συνδυασμό γύρω από τον οποίο το αρχικό κτίριο του 1956, χτισμένο αποκλειστικά ως κινηματογράφος, δεν σχεδιάστηκε ποτέ.
Μία διεύθυνση, δύο εντελώς διαφορετικές βραδιές
Το αποτέλεσμα είναι μια αίθουσα που δεν μοιάζει ούτε με σκοπούμενο θέατρο δείπνου ούτε με μετασκευασμένη αποθήκη ή αυλή — τις δύο πιο συνηθισμένες μορφές για μια βραδιά τάνγκο στο Μπουένος Άιρες. Είναι ένας κινηματογράφος αμερικανικού στούντιο στα μέσα του αιώνα, βελγικού σχεδιασμού, που πέρασε το δεύτερο μισό της ζωής του προβάλλοντας φιλμ και τα πιο πρόσφατα χρόνια φιλοξενώντας μια ζωντανή παραγωγή τάνγκο μέσα στους ίδιους τοίχους, τις ίδιες αψίδες και τα ίδια μπαλκόνια. Όποιο κι αν είναι το ακριβές έτος που ξεκίνησε το σόου τάνγκο, οι δύο ταυτότητες του κτιρίου — κινηματογράφος, μετά θέατρο — βρίσκονται αρκετά κοντά χρονικά ώστε οι επισκέπτες να ρωτούν ακόμη μερικές φορές το προσωπικό αν είναι ακόμα δυνατόν να παρακολουθήσουν ταινία εκεί.